شعرشو بلد نبودم ....اولين بار از خودت شنيدم ....تو مي خوندي منم گوش مي دادم و دست و پا شکسته با تو تکرار ميکردم
يه مسافر يه غريبه ، يه شبم بي پنجره مي روم با کوله بار سر گذشت و خاطره
خسته ام از خستگي ها خسته از اين لحظه ها
گفتني ها دارم اما برنمي آيد صدا
قصه هاي من غمگين اگه تلخه اگه شيرين
مي روم تا واسه فردا بسازم دنياي رنگين
هر جا مي رم همه مي گن يه غريبه اومده نمي بينم همصدايي اينم از بخت منه . . .
من پر اميد اما دلم در التهاب مي رم که تادر غربتم نوري بتابه
اي زندگي بيزارم از بيهوده موندن مي رم که تا پيدا کنم فرداي روشن
هر جا مي رم همه مي گن يه غريبه اومده
نمي بينم همصدايي.......!!
وقتي مي ديدي دلم گرفت از غمي که توي شعر بود نگام مي کردي و با لبخند ميگفتي : حالا يه شعره ديگه ....و برام مي خوندي
بارون بارونه زمينا تر ميشه گل نسا جونم کارا بهتر ميشه
گل نسا جونم تو شاليزاره برنج ميکاره ميترسم بچاد
طاقت نداره طاقت نداره دوناي بارون ببارين آرومتر
باراي نارنج داره ميشه پر پر گل نساي منو ميدند به شوهر
خداي مهربون تو اين زمستون يا منو بکش يا اونو نستون
بارون ميباره زمينا تر ميشه گل نسا جونم کارا بهتر ميشه
گل نسا جونم غصه نداره زمستون ميره پشتش بهاره
منم خوشحال و خندون دست مي زدم 
آخرشم گيل گيلي مي خنديدم 
و تو سرمست مي شدي از خنده هاي من 
و حال .....براي من فقط .....
جاي خالي توست و دلي لبريز ز غصه 
و غم با کوله باري پر از خاطره .....
] 
